No a wszystko to w stylistyce retro i za horrendalnie duże pieniądze – dość powiedzieć, że w momencie premiery SSR kosztował za Oceanem mniej więcej tyle, co legendarny Chevrolet Corvette.

Moim zdaniem: samochód ab-so-lut-nie niepowtarzalny i oferujący tzw. wow factor, którego nie zapewni np. wspomniana przed chwilą "Korweta" (przecież przy modelu SSR jest masówką; ot, jednym z wielu samochodów sportowych). Marzysz o tym, aby przewieźć na pace belę słomy, sycąc się niebem nad głową? A więc znalazłeś samochód idealny.

Zdaniem wielu: niby van klasy średniej, a jednak niezbyt praktyczny dla rodzin, bo wyposażony tylko w troje drzwi. No i ta stylistyka karoserii z bardzo nietypowym, nawiązującym do sportowych coupé tyłem – całość jest zdecydowanie przekombinowana, ekstrawagancka nawet jak na tych dziwacznych Francuzów.

Moim zdaniem: to projekt, który poniósł sromotną porażkę głównie dlatego, że wyprzedził swoje czasy. Na początku naszego tysiąclecia Avantime szokował, konsternował i zniechęcał do zakupu (Renault z wielkim trudem sprzedało nieco ponad 8,5 egzemplarzy tego wozu, po czym go uśmierciło).

Wielka szkoda, bo przecież mamy do czynienia z wygodnym i wbrew pozorom całkiem praktycznym vanem, który nawet przy współczesnej konkurencji prezentuje się naprawdę świeżo.

Zdaniem wielu: mocno przestrzelona próba podbicia przez Włochów segmentu wyższego-średniego, czyli rewirów, na których od dawien dawna dzielą i rządzą Niemcy z ich Mercedesem Klasy E, BMW serii 5 oraz Audi A6.

Samochód nie był szybszy od germańskiej konkurencji i nie prowadził się lepiej (przedni napęd), a do tego był po "alfowemu" awaryjny. Efekt? Niewielu chętnych na zakup i ogromny spadek wartości tuż po wyjechaniu z salonu. No i te reflektory, które wielu osobom kojarzą się ze świńskimi oczkami… Catastrofe, fallimento i w ogóle bordello bum-bum!

Liczne usterki? Owszem, właściciel pomstuje na nie w warsztacie samochodowym albo na lawecie, jednak dopóki ten samochód działa, zapewnia frajdę z jazdy, której po prostu nie da się opisać słowami.

Natomiast tutaj dodano po prostu znaczki Astona Martina i zaczęto sprzedawać owo maleństwo za cenę – uwaga – trzykrotnie wyższą, niż Toyota IQ. Albo inaczej: w salonach mikroskopijny Cygnet był sporo droższy np. od sportowego BMW Z4 i tylko nieco tańszy od potężnego Volvo XC90.

Do tego wszystkiego należy dołożyć świetną zwrotność oraz to, co od siebie dodał Aston Martin: luksusowe wyposażenie i finezyjnie wykończone wnętrze. W ten sposób wyczarowano wyjątkowy pojazd, w którym człowiek czuje się niczym miliarder z Monako. Nawet jeżeli przeciska się właśnie przez korki drogowe w Radomiu albo Sosnowcu.

Jego stylistyka – na czele ze światłami drogowymi, które postanowiono umieścić pod szybą przednią – jest tak niespójna i dziwaczna, że całość sprawia wrażenie projektu osoby będącej pod wpływem LSD. No i do tego niewidomej.

Moim zdaniem: zacznijmy od małej zabawy: najpierw spójrz na współczesne minivany, z których większość jest do siebie łudząco podobna. Czyli wygląda nijako, banalnie i cholernie wręcz nudno.

Teraz rzuć raz jeszcze okiem na Multiplę (koniecznie przed faceliftingiem, który przeszła w roku 2001), a być może zobaczysz arcydzieło dizajnu, które nawet po 27 latach od premiery jest wyraziste, nietuzinkowe, po prostu jakieś.